Bütün bir psikoloji, bir aylaklıkla başladı yani...
Sallantılı bir köprüde, kenarda korkuluk olmadan sarsıla sarsıla ilerleme mekanıydı dünya. Çok da yüksekti. Bir de -farkında olduğu- bilinç diye bir şey vardı insanda. Denge kurmaya çalışırken ne kadar çok ısırdı bilinç? … ve ne kadar güçlüydü dişleri?
O cılız köprüde tepe taklak düşmemeye çalışarak ilerlerken başladı psikolojiye merak. Bütün bir psikoloji, bir aylaklıkla başladı.
Ne? Psikoloji bir günah mıydı yoksa? İçimizdeki bazı en cesur olanlar bile neden dönüp bakamadı asıl "en doğru" bildiği şeyle yüzleşmeye? Her gerçeğin "çok basit" olduğu iki katı bir yalan değil miydi yani? Kazanılan her yeni bilginin ruha güç verme meselesi peki? Neydi bu hayatın anlamı? Buna tutunsak düşer miydik yine de köprüden? Herkesin aynı şeye tutunmasını beklemek gülünç değil miydi? Hem düşmeden yürüyüp hem derin düşünmek kolay mıydı öyle?
Bazılarımız çok iyi tutundu, bazılarımız düştü. Bazılarımız da götürüldü.